Indie przerosły nasze oczekiwania- są dużo bardziej różnorodne, nieprzewidywalne i zaskakujące, niż się spodziewaliśmy. Dużo prawdy jest w stwierdzeniu, że Indie można pokochać albo znienawidzić- większość z tego, co można tam doświadczyć, jest bardzo nieeuropejskie, skrajne, rzuca wyzwanie naszemu sposobowi myślenia i pojmowania świata. Zmysłami doświadcza się ekstremów- gorąca i chłodu, niebywałego hałasu na ulicach i spokoju na plażach, obłędnych zapachów przypraw i jedzenia- a z drugiej strony gnijących na ulicach resztek, przekopywanych przez krowy i psy. W miastach jest dużo ścisku, ludzie często dotykają cię bez pozwolenia, łatwo o irytację. Ale to co pozostaje w pamięci najbardziej- to przyjaźni, uśmiechnięci ludzie, żyjący w zgodzie z własną religią i obyczajami, szanujący obyczaje innych. Niesamowite tempo życia, zupełnie inna logika (lub jej brak) w myśleniu. Jeśli ktoś jedzie do Indii, myśląc po europejsku, pewnie się rozczaruje- zobaczy brud, przeludnienie i hałas. Ale najmniejsza nawet próba wczucia się w ten specyficzny klimat każdego miejsca sprawia, że łatwiej złapać przyjemny flow i czerpać niesamowitą radość z bycia częścią wydarzeń.

Skrajności- piękno i brzydota, przyciąganie i odpychanie zarazem. W którymś momencie pobytu w Indiach nauczyliśmy się funkcjonować wśród tych wszystkich sprzeczności. Zrozumieliśmy, że większość rzeczy się tu dzieje PO PROSTU, w swoim rytmie, bez napinki i niepotrzebnego lansu.

Po pewnym czasie nawet najbardziej nieprawdopodobne wydarzenia już nie zaskakują. Bo to Indie. Po prostu.

Dzięki za kolejną, wspólną podróż! Czas na Waszą!

Misia i Karol Konkel

Namaste!

Tekst, zdjęcia i filmy zamieszczone na http://indie.konkel.eu są naszą własnością, prezentowaną dla Was

Namaste!

Holi cow!

Spacerując później nad brzegiem morza, mieliśmy okazję spotkać się z kozackim przejawem pomysłowej przedsiębiorczości. Widzieliśmy już złote rybki sprzedawane na skrzyżowaniach w Libanie, biżuterię i kwiaty które sprzedawano w Indiach, gdy siedzieliśmy w taksówce która stanęła na skrzyżowaniu. W Delhi jest sporo jednoosobowych działalności, polegających na strzyżeniu przechodniów, ostrzeniu noży, naprawie kół w rikszach, nie wspominając o handlu latającymi długopisami owiniętymi w gumki (to pod India Gate w Delhi). Tym razem dałem się zaskoczyć przez pana, który wyhaczył nas na plaży.

Negocjacje herbaciane

Stojąc w odległości kilku metrów ode mnie, zaczął gestykulować i dotykać swojego ucha. ?Soap, sir, you have soap on your ear?. Pomyślałem- może się nie spłukałem po kąpieli czy co? Zanim się obejrzałem, gość podszedł i zaczął majstrować coś przy moim uchu- ?Sir, ma pan brudne uszy, wyczyszczę panu?, sekundę później pokazuje mi coś nasmarowanego na swojej dłoni, co niby wyciągnął mi z ucha. Mówię na to, że jestem zadowolony z moich uszu i nie chcę żeby mi je czyścił. ?Sir, to proszę mi chociaż zapłacić za to, co panu wyciągnąłem z ucha?. Nie ma mowy- odpowiadam- nie umawialiśmy się na żadne czyszczenie uszu za kasę! ?Sir, ale ja mam licencję?- gość się nie poddawał i wyciągnął jakąś kartkę ze swoim zdjęciem, gdzie rzeczywiście było napisane ?Licencjonowany Czyściciel Uszu?. Twardo jednak powtarzam- ?Nie będzie żadnego grzebania w moich uszach?. Na to zmyślny usługodawca się rozejrzał, i już widzę, że zmierza w stronę Misi. Chciałem ją uchronić przed uchogrzebaczem, pamiętałem też, że w Indiach ludzie zwykle szanują fakt różnic kulturowych i religijnych. Powiedziałem do niego: ?Mister, to jest moja żona. A w naszym kraju zaglądanie kobiecie do uszu jest jak seks z tą osobą?. Spojrzałem na niego groźnie i? to go przekonało! Ukłonił się i odszedł w swoją stronę.

Rosyjski statek zaparkowany przy plaży

Atrakcyjna Polka rozkręca imprezę

Pod koniec pobytu na Goa, mieliśmy też szczęście uczestniczyć w corocznym święcie radości i wiosny- Holi. Pierwszego dnia święta, wieczorem rozpalane są ogniska, symbolizujące porażkę bóstw związanych z siłami zła. Kolejnego dnia, ludzie na ulicach obrzucają się kolorowym proszkiem i polewają wodą (stąd Holi nazywa się czasem Świętem Kolorów). Słyszeliśmy, że w dużych miastach można wpaść w kłopoty- zbyt dużo młodych ludzi chce obsypać turystów kolorowym proszkiem, czasem podobno zdarzają się agresywne akcje. My na szczęście byliśmy na wyluzowanym Goa, dołączyliśmy więc do kilkunastoosobowej ekipy, która grając na bębnach, tanecznym krokiem przemierzała plażę, smarując delikatnie kolorami turystów, którzy opalali klaty na plażach. Nie chcieliśmy się totalnie umazać, bo wieczorem wracaliśmy do Mumbaiu, co przyjęto ze zrozumieniem- posmarowali więc nam tylko twarze i szyję. Leżąca nieopodal, wysmarowana kolorami krowa, zapewnie zastanawiała się, kiedy przyjdzie monsun. To chyba jedyny sposób na powrót do normalnych, krowich kolorów

Nadmorskie curry...

Dzień później pojechaliśmy pociągiem do miejscowości Madgaon, wysiedliśmy nieco wcześniej- w Thivim, chcieliśmy bowiem dotrzeć do plaż na północy Goa. Wraz z poznanymi Anglikami, wzięliśmy wspólnie taksę do wioski Vagator, gdzie wynajęliśmy sobie z Misią bambusową chatkę za 300RS dziennie! W środku było duuże łóżko z rozpiętą moskitierą, wiatrak i lustro. Kilka kroków dzieliło nas od 3 restauracji. I co najważniejsze- byliśmy nad samym Morzem Arabskim!

Okolice Vagator (Goa)

Byczy chill

Przez kolejne dni luzowaliśmy się w nadmorskim klimacie. Wypożyczyliśmy motor (200RS dziennie, prawo jazdy zbędne) i śmigaliśmy po okolicznych miasteczkach. Jednoślady to zdecydowanie najprzyjemniejszy i najskuteczniejszy sposób poruszania się po okolicy. Co ciekawe, do niektórych miejscowości jedzie się tzw. Highway (czyli nieco szerszą niż zwykle drogą), i w takich przypadkach obowiązkowy jest kask. Ale tylko dla kierowcy- Misia już nie musiała go nosić

Indian police very nice!

W odległym o 30km Old Goa można odwiedzić portugalskie osady i kościoły zbudowane w XVI wieku. W okolicy, siłą rzeczy, mieszka sporo katolików, co w porównaniu z dominującym wszędzie hinduizmem wypada ciekawie. W Starym Goa na uwagę zasługują 3 kościoły- Św. Franciszka z Asyżu i stojącej rzut beretem od niego Kaplicy Św. Katarzyny. Trzecia wypasiona miejscówka to Bazylika Bom Jesus, leżąca 300m od pozostałych. Tą barokową świątynię zbudowali jezuici pod koniec XVI wieku, w środku znajdziecie m.in. grób Franciszka Ksawerego, który gorliwie nawracał lokalsów na fajniejszą, jego zdaniem, wiarę.

Old Goa

Hau, herbatniki, hau!

Spacerowaliśmy później po ruinach kilku innych kościołów, część z nich ogrodzono płotami, do innych można było dostać się bez problemu- wyglądało na to, że katolicyzm jest w tej okolicy w dość dużej defensywie.

Psi cień na katedralnych pozostałościach

i szczeniaczy głód w oczach

Osiadły w latach 90tych na mieliznie, rosyjski statek.

Goa jest zupełnie inna niż pozostałe części Indii- sporo tu ludzi z różnych stron świata, niektórzy wędrowcy spędzają w tych okolicach po kilka miesięcy, balując i relaksując się na plażach. W północnej części wybrzeża sporo jest ofert lekcji jogi i medytacji, choć dalekie są one od ?tych prawdziwych?, szczególnie jeśli spojrzy się na ich cenę (która jest europejska). Nie ładowaliśmy się więc w tego typu miejsca- chcieliśmy poznać tą mniej turystyczną wersję okolicy. Poszliśmy też na cotygodniowy bazar w Anjuna (miejscowość na południe od Vagator), gdzie udało się nam kupić fajowe pamiątki i ozdoby. Wykorzystaliśmy też szeroki zestaw technik negocjacyjnych, których nauczyliśmy się do tej pory. Podstawowe zasady to oczywiście: nigdy nie kupuj na pierwszym napotkanym stoisku; bądź ZAWSZE gotowy, żeby odejść (albo przynajmniej okazuj to sprzedawcy). Zdarzyło nam się nawet kupić herbatę po zawyżonej cenie, a gdy wróciliśmy po kilku minutach do sprzedawcy z żądaniem obniżenia ceny, otrzymaliśmy 2 razy więcej herbaty, nic nie dopłacając. Szacun handlarzy i kupujących jest więc obustronny

Świeżynki na sprzedaż

Mumbai (dawniej: Bombay) to najbardziej zaludnione miasto Indii (14 mln) i drugie pod tym względem na świecie (po Szanghaju). Wjeżdżając pociągiem z Navasari, przez ponad godzinę mijaliśmy slumsy, domy i wielkie osiedla mega wieżowców mieszkalnych. Ciekawszym widokiem były jednak turbo zatłoczone pociągi- mimo wczesnej pory (6 rano), widzieliśmy wagony w których ludzie dosłownie wisieli na zewnętrznej części drzwi. Wyczytaliśmy w przewodniku kilka ciekawostek statystycznych: na milion mieszkańców przypada tu 17 (sie-dem-naś-cie) publicznych toalet, mieszka tu 29000 ludzi na kilometr kwadratowy, przez główny dworzec kolejowy dziennie przewija się 2,5 miliona pasażerów. To tutaj produkuje się najwięcej filmów na świecie- od 1931 roku Bolywood obdarowało świat 68,500 filmami. A wiecie ile ludzi jeździ w godzinach szczytu pociągiem, mogącym pomieścić 1800 osób? 7000! To się nazywa ?Can-Do-Attitude?

Hej mister, kup pan dmuchanego dąga! Okazja!

Brama, którą widzieli wszyscy marynarze, wpływający do Bombay (dziś: Mumbai)

Mumbai był jednym z niewielu miejsc, gdzie nie mieliśmy zarezerwowanego noclegu. Ceny są tu najwyższe w Indiach, dlatego przygotowaliśmy się na tęgie poszukiwania. Doszliśmy do dzielnicy, w której było sporo hoteli i rozpoczęliśmy research. Ceny rzadko spadały poniżej 1000RS za pokój, większość miejscówek nie miała okien (w pokojach całkiem ciemno), na szczęście w większości były wiatraki, a za dodatkową opłatą- również klimatyzacja. Największym entuzjazmem napełniło mnie jednak urzeczywistnienie wizji z filmu Być jak John Malkovich- gdy wszedłem do jednego z hoteli, okazało się że właściciel zdecydował się przedzielić 3 piętro na pół, dzięki czemu uzyskał dwa piętra- 2,5 i trzecie. Portier prowadził mnie do pokoju, a ja z głową zgiętą na bok, zastanawiałem się nad komfortem życia w takim miejscu. Fakt, lokalsi są znacznie niżsi, ale i tak musieli się schylać chodząc po korytarzach na tym piętrze. Spytałem wprost portiera, czy nie przeszkadza mu to w pracy- on na to: ?mi nie przeszkadza, a pan przecież przychodzi do hotelu nie po to, żeby stać w pokoju, tylko żeby leżeć na łóżku?.

Mutton (lamb) Laziz

Laziz preparation in action

... mała zamotka na dworcu.

Ostatecznie, po negocjacjach, zdecydowaliśmy się na pokój za 850 RS dwa budynki dalej. Na suficie wypatrzyłem fajną ciekawostkę- płyty gipsowe produkowała firma Swastika, z fajnym logo i domkiem obok. Jeszcze w Varanasi jedna ze sprzedawczyń dopytywała, czy to prawda że ?swastyka nie jest w Europie tak popularna?. Cóż, można powiedzieć, że na naszym kontynencie, to logo czasy prosperity ma już za sobą

Mumbai, tu się wszystko zaczęło- dziś slumsy, osada rybacka.

Nieco bardziej nowoczesne nabrzeże, Mumbai.

Kuchenni wymiatatacze.

Taxi, sir?

W Mumbai spotkaliśmy się z najwyższymi, jak dotąd, temperaturami w Indiach- pod koniec lutego w dzień jest już ok. 30 stopni. To ogromne miasto było jedynie przystankiem na naszej drodze dalej na południe- do Goa. Poszliśmy więc na nabrzeże, by zobaczyć piękny, odbudowany po zamachach Hotel Taj Mahal, odwiedziliśmy bazary (w tym największy, znajdujący się na północ od dworca kolejowego Chor Bazar) i obczajaliśmy gadżety, które kupimy przed powrotem do Europy. Będąc w tak ogromnym mieście musieliśmy też znaleźć jakiś jedzeniowy wypas- poszliśmy więc do Food Plaza, gdzie spróbowaliśmy nowej dla nas odmiany curry- Mutton Lazeez. Udało nam się namówić właściciela, by zaprowadził nas do kuchni i tam obserwowaliśmy jak kucharz przygotowywał dla nas to cudo!

Service always with smile!

Następnego dnia rankiem udaliśmy się już do Saraya, do rodziców naszego przyjaciela- Ebrahima, którego poznałem 6 lat temu, podczas dziekanki- gdy zarabiałem kasę na wyjazd do Nowej Zelandii. Znajomość przetrwała do dziś, dzięki czemu mogliśmy odwiedzić miejsce, w którym urodzili się jego rodzice.

Pociągiem dotarliśmy do miejscowości Surat ? byliśmy tam o 5 nad ranem, skąd pojechaliśmy do Navsari pociągiem podmiejskim. Stamtąd odebrał nas tata Ibby?ego i zawiózł do wioseczki, jaką okazała się Saraya.

W drodze do Saraya

Hej mister, gdzie twój tornister?

Pobyt w małej wiosce był bardzo relaksujący. Oglądaliśmy powoli dojrzewające mango, jedliśmy świeżo złowione kalmary, po raz pierwszy miałem okazję wsiąść na motor i nawet poczułem się pewnie Zostaliśmy przedstawieni lokalnemu Imamowi, później pojechaliśmy do katolickiej parafii, gdzie miałem okazję pograć na bębnach. Zarówno muzułmański Imam jak i katolicki ksiądz szczerze nam pobłogosławili. Wcześniej, na weselu w Panna błogosławił nas też hinduski wujek pana młodego, więc wygląda na to, że na górze- u szefów różnego rodzaju mamy już wtyki!

Jedna z sąsiadek; Saraya

Trzy zadymiarskie siostry. Przed wyjazdem do Mumbai.

Gospodarz domu, w którym mieszkaliśmy, był osobą bardzo szanowaną- stąd znajomości z duchownymi i innymi ważnymi osobami. W domu była też służba- traktowana bardzo fair i bez napinki. Dowiedzieliśmy się, co szokujące, że pan który cały rok pilnuje domu, i śpi w jego otoczeniu, za swoją robotę dostaje 300 rupii (18pln) miesięcznie! Ktoś z Was narzeka może na zarobki?

Jammin' w parafii katolickiej!

Dla mnie sporym highlightem było jedzenie- przygotowywane domowymi sposobami curry, wypaśne tandoori chicken i tikka masala. Kilka lat temu, będą w Anglii zakochałem się w Indian jedzeniu. I teraz przyszła chwila, że dane nam było wcinać te cudowne dania w miejscu, skąd pochodzą. YEAH!!! Zdziwiłem się też, gdy ? zgodnie z nawykiem- po wypiciu napoju z plastikowej butelki, zgniotłem ją, co by na recykling poszła. Na to pani domu mówi- dlaczego ją zgniotłeś? Przecież butelka ma iść na recykling. To znaczy że damy ją komuś, kto jej potrzebuje i będzie jej używał. A jak przestanie być potrzebna, to butelka powędruje do kolejnej osoby, która będzie z niej korzystać. No i znowu okazałem się być lamerem- tym razem recyklingowym.

U sąsiadów, luźna weranda

Ciekawym wydarzeniem była również wizyta znachora w domu, gdzie mieszkaliśmy. Pan doktor regularnie wpadał, by zbadać gospodarzy, my też poddaliśmy się diagnozie. A wyglądała ona tak: facet najpierw masował moją dłoń, rozmasowywał palce, potem złapał za kawałek skóry przed moim nadgarstkiem i zaczął medytować. Po chwili ?wsłuchiwania się? w mój organizm spytał, czy nie mam jakichś problemów z katarem (mam). Powiedział że poza tym, wskaźniki mam na odpowiednim poziomie i nie ma się co napinać. Misia też była w porządeczku. Ale gdyby było trzeba- doktor mógł skomponować leki na dolegliwości- całkowicie zrobione z ziół. Usłyszeliśmy że ojcu Ibbiego znachor zdiagnozował podwyższony cholesterol. Ten poszedł więc do szpitala, zbadać czy jest tak rzeczywiście- i faktycznie, znachor miał rację! Po dwóch tygodniach  stosowania ziołowych leków, znachor znów zbadał ojca Ibbiego i oznajmił, że poziom cholesterolu spadł o jakieś 15%. To samo wykazała późniejsza, druga diagnoza w szpitalu! A my tu, w Europie, wydajemy kupę kasy na jakieś wymyślne maszyny

Lekarz, zapodający inspekcję gospodarza

Kozackie kanały!; Saraya

:)

Okolice Taj

Trafiliśmy do hotelu Apollo, który był beznadziejny. Było w miarę czysto, ale ?energetycznie? do bani. Spotkało nas niezłe zaskoczenie, gdy weszliśmy do pokoju a tu słychać jakby ktoś był u nas w łazience. Patrzę, nikogo nie ma. Hmm dziwne. Za chwilę znowu jakieś odgłosy ? co to duchy, myślę? A to łączona łazienka z drugim pokojem, w której mieszkał za pewne jakiś mieszkaniec Indii, bo tylko oni (ze wszystkich nacji, jakie znam, a znam ich sporo) potrafią tak charkać i pluć jak nikt inny.

obieg rzeczy w Indiach jest ekologiczny

Tego ranka nasz sąsiad oddawał się przyjemności charchania przynajmniej przez pół godziny! To chyba najbardziej obrzydliwe zjawisko jakie spotkało mnie w Indiach. Robią to wszędzie. Idziesz ulicą i zapleczami nagle słyszysz Hrrrrr?. Pflu to odechciewa ci się wszystkiego. Zresztą, jakiś czas wcześniej naszą uwagę zwrócił fakt, że niektóre osoby obsługujące turystów, sprzedawcy owoców itp.- mówiły w specyficzny sposób. Otwierały usta tylko do połowy, jakby mieli napuchnięte zęby i nie mogli mówić. Okazało się, że żuli tzw. Gutkha- liście betelu lub tytoniu. Małą paczuszkę z pożądaną zawartością kupuje się na małych bazarach. Wsypuje się toto do ust i żuje przez jakiś czas. Po jakimś czasie, gdy charchy nazbiera się dużo- wypluwa się całość lub tylko część. Pewnie ma się po tym małą fazunię, ale podobno oddech po czymś takim zajeżdża gorzej niż po fajkach. Mniam!

Na szczęście w Agrze jest też Taj Mahal. Świątynia miłości. Jeden z siedmiu nowych cudów świata.

Już za chwileczkę...

TAJ JEST PIĘKNY. Większość osób wie jak wygląda Taj. My też wiedzieliśmy, a łzy wzruszenia stanęły mi w oczach, gdy go ujrzałam! Jest ogromny i jednocześnie delikatny, masywny i subtelny. A przecież Taj to grobowiec, cesarz Szahdżahan wybudował go w 1654 roku dla swojej ukochanej żony, która umarła przy 14 porodzie. Według popularnego podania, pogrążony w smutku monarcha osiwiał w przeciągu jednej nocy. Po ukończeniu budowy miał on rzekomo wydać rozkaz o obcięciu kciuków wszystkim robotnikom, by nigdy nie byli już w stanie stworzyć podobnego dzieła. Konstrukcja całego kompleksu i ogrodu imituje muzułmańskie wyobrażenie raju i tak tam człowiek się czuje. Choć ilość turystów jest ogromna. Turystów ? Indusów, których wstęp kosztuje 100 razy mniej niż cudzoziemców. Nas wstęp do mauzoleum kosztował 750 rp.

Z każdej strony Taj wymiata

(film, który nakręciłem nieświadomy zakazu filmowania. Pod koniec widoczna interwencja strażnika )

Taj otoczony jest wysokim murem. Po jednej stronie płynie rzeka Jamuna, tworząc bajkową scenografię, a z drugiej strony jest mnóstwo maleńkich domków, które ponoć urosły dla budowniczych Taj?u a obecnie są tam kafejki i restauracje. Większość dachowych kafejek szczyci się widokiem na Taj, byliśmy chyba w 3 czy 4 i z żadnej nie było nic widać. Tzn. było, ale nie Taj. Jeśli chodzi o noclegi i jedzonko polecamy właśnie Taj Ganj, tanio, w miarę czysto i po backpackersku.

Khajuraho Kandariya Mahadev

Do Khajuraho można dojechać taksówką z Jhansi lub Satny, po przesiadce z pociągu. Od niedawna istnieje też możliwość dojechania do Khajuraho pociągiem. Na pewno pociąg przyjeżdża z Agry (pewnie i innych turystycznych miejsc też) na nowo wybudowaną stację

Miasteczko jest niesamowite. Niesamowicie cicho, czysto i spokojnie. Mimo, że to jeden z głównych celów turystycznych czułam się tam nadwyraz bezpiecznie.
Spaliśmy w hotelu HARMONY, który gorąco polecamy. Można się zchillować – jest  wewnętrzny ogródek, do którego nie dobiegają odgłosy i tak spokojnych ulic. Obsługa jest miła i pomocna ? pomogli nam wydostać się z tarapatów z taksówkarzem, który żądał od nas za dużo pieniedziędzy za przejazd z Satny.

Fragment kompleksu świątynnego

Wstęp do słynnego kompleksu świątynnego kosztuje 250 RS. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że warto. Choć spodziewałam się odnaleźć te świątynie w buszu, porośnięte bluszczem, a nie na przystrzyżonej trawce ? i tak robią niesamowite wrażenie! Precyzja tych rękodzieł jest porażająca. Aż ciarki przechodzą, gdy się pomyśli, że to ludzka ręka wyrzeźbiła takie cuda. Większość świątyń powstała na cześć boga Wisznu bądź Sziwy, którym mieszkańcy chcieli się oddać w opiekę. Powstały między 950 a 1050 rokiem ? pomyślcie, że w Polsce w tym okresie Mieszko przyjmował chrzest!

U nas, za Mieszka, było mniej luzu

Świątynie słyną z erotycznych rzeźb pokrywających ich ściany. Wiązało się to ze specyfiką lokalnego hinduizmu. Dynastia Chandelów popierała skrajne sekty tantryczne m.in zwolenników kultu Sześćdziesięciu Czterech Jogiń. W skład ich pobożności wchodziły również rytuały orgiastyczne, zwane mithuna, wiążące się z zawieszeniem uznawanych norm moralnych. Postacie wyrzeźbione są w pozycjach erotycznych, które normalnemu śmiertelnikowi do głowy by nie przyszły

Miłosne rzeźby na ścianach!

Następnego dnia Karola złapał ?zemstę hindusa?, która nie pozwoliła mu czerpać radości z okolic. Musiał został w łóżku, gdy ja obczajałam, co jeszcze fajnego jest w Khajuraho. Można tam wypożyczyć rower! Za 25 rp na cały dzień. To daje taką wolność. Wskoczyłam więc na dwa kółka i ruszyłam w miasto. Jak zwykle tłum sprzedawców zainteresował się podróżującą samotnie turystką, a ja miałam niesamowitą radochę w kupowaniu, bo na niczym mi nie zależało. Oni się cieszyli, że do nich zawitałam, a ja czułam się jak damulka, gdy mi nadskakiwali.  Wyczaiłam najtańsze oferty, z których skorzystaliśmy później z Karolem.
Cudnie mknie się przez wioskę z wiatrem we włosach. Szczególnie, że jest gdzie pojechać. Niedaleko znajduje się kompleks świątyń dżinijskich, które nie są już tak okazałe jak te hinduistyczne, ale pozwalają dotknąć rytuałów i obrzędów kolejnej religii.

Dżinijski, wschodni kompleks świątyń

i dżinijska, rzeźbiona nagość

Dżinizm opiera się na pięciu zasadach: powstrzymanie się od zadawania cierpienia wszelkim istotom żywym, powstrzymanie się od kłamstwa, powstrzymanie się od kradzieży, od cudzołóstwa, od posiadania własności zbędnych. Zasady te podkreślają wielki szacunek wyznawców dżinizmu dla wszystkich istot żywych. Najczęściej dżiniści chodzą ubrani przepasani białą szmatką na wysokości genitaliów, zakrywając usta jej jednym końcem, by przez przypadek nie połknąć jakiegoś owada. Często też noszą ze sobą miotełkę i chodząc zamiatają przed sobą szosę by nie nadepnąć na żadne żywe stworzenie. Dżiniści wierzą w możliwość wyrwania się z kręgu sansary – kołowrotu wcieleń, i osiągnięcia stanu wyzwolenia – mokszy. Liczbę wyznawców dżinizmu ocenia się na ok. 4,5-5 mln (z czego 97-98% mieszka w Indiach)
Wracając zahaczyliśmy o lokalny festyn ? mieliśmy szczęście, bo podobno zdarza się tylko raz w roku! Ogromne targowisko, karuzele i diabelski młyn!

Młyn, że ho ho!

Boski brzuszek

W świątyniach podobnie jak prawie wszędzie w Indiach, tubylcy szukają szansy na zarobek. Zaczepią Cię z różnych powodów, a tylko Twoja intuicja Ci powie, czy po prostu chcą opowiedzieć o swoim kraju, zapytać o Twoje zwyczaje, czy chcą brzydko mówiąc wyrwać od Ciebie parę grosza.
Spotkaliśmy i jednych i drugich. Jednym z tych pierwszych był Kartikey. Zwiedział świątynie ze swoim kumplem, który przyjechał z Punjabu. Zaczęło się od wspólnych zdjęć, do czego powoli się już przyzwyczailiśmy. Ale oni zostali z nami dłużej, zaczęli nam dawać lekcję języka hinduskiego, pokazywali jak się tańczy w Bolywood w środku jednej ze świątyń. I stało się. Zaprosili nas na wesele. Wesele brata. Szansa jak nigdy! Coś niesamowitego! (Pisałam już, że Khajuraho jest niesamowite?!)

Kartikey

Wystroiliśmy się w najlepsze ciuchy, jakie mieliśmy (odbiegało to od polskich standardów ubrań weselnych dość znacznie) i ruszyliśmy do miejscowości odległej o jakieś 50 km od naszego hotelu. Ogarniały nas wątpliwości czy wydać 800 rp na taxi w dwie strony, która miała na nas czekać aż nam się znudzi, czy lepiej przeznaczyć tą kasę na coś innego. Przygoda, przygoda, każdej chwili szkoda! Taxi wybraliśmy po bardzo długich poszukiwaniach najtańszej: wszyscy chcieli 1000rp – bo to daleko, bo w nocy, bo w tamtej miejscowości jest niebezpiecznie itd?

Widok z bocianiego gniazda

Polecamy więc kontakt do kelnera z restauracji, który nam pomógł. Restauracja posiada ?bocianie gniazdo?, z którego można obserwować zachód słońca nad świątyniami. Jest tam bardzo romantycznie. Co prawda trzeba za to gniazdko dopłacić 50RS, ale wcale się nie dziwię, że się na to zdecydowali ? podejście czysto biznesowe.

Przedweselna, zadowolona Misia

Wracając do wesela, przyjechaliśmy ok. 21 do miejscowości, która nazywała się Panna (o ironio!). Kartikey odebrał nas spod hotelu, pod którym się umówiliśmy i zabrał do innego, gdzie jego brat przygotowywał się do ceremonii. Nie tylko on. Było tam z 50 towarzyszących mu mężczyzn. Taki kawalerski wieczór tuż przed weselem. Siedliśmy w kącie, by nie zwrócili uwagi na to, że jesteśmy biali, ani na to, że ja jestem kobietą, ale nie umknęliśmy ich ciekawskim oczkom. Chwilę później siedzieliśmy otoczeni przez hindusów obserwujących nas jak obiekty pozaziemskie. Przyszedł do nas wujek Kartikey?ego, który nam pobłogosławił, a którego stóp dotknęliśmy w wyrazie szacunku. Czas mijał, a my przechodziliśmy z pokoju do pokoju, bo Kartikey to szalony chłopak i chciał nam wszystko pokazać. W międzyczasie Karol zdecydował się ogolić swój zarost ?Clean shave?? ?Clean shave!? Brzytwa w rękach nieznanego Indusa z początku nie wyglądała zbyt przyjaźnie, ale gdy tylko skończył, wyklepał Karolowi twarz, potłukł go w głowę (w ramach masażu oczywiście) i sytuacja znacznie się rozluźniła.

Przejściowa faza, przed ukończeniem clean shave

Inni mężczyźni się przebierali, uzupełniali rekwizyty np. takie jak broń, naboje. Tak, na tutejszym weselu strzelali. W niebo, co prawda, ale jako córka myśliwego miałam niezłego cykora jak wymachiwali tymi strzelbami na wszystkie strony. Pan młody wsiadł na konia o godzinie 24:00, i w korowodzie ruszyliśmy do Panny Młodej. Szła orkiestra, chłopcy z lampionami na głowach i my tańczący pomiędzy lampionami. Na końcu kuń z przestraszonym młodzieńcem. Dotarliśmy na miejsce a tam wielki namiot z krzesłami ustawionymi jak na konferencję, dalej żadnej damy, ale za to pełno pysznego jedzenia. Byliśmy tam do 2 w nocy i nic się nie zmieniło. Nie było kolorowych sari. Nie było tańców. Nie było Bolywood. Kobiety znajdowały się w osobnym namiocie i dopiero po jakimś czasie pan młody mógł zobaczyć swoją oblubienicę. Było inaczej niż się spodziewaliśmy, a mimo to, było to niepowtarzalne przeżycie.

Następnego dnia jechaliśmy do Jhansi by udać się do Agry, gdzie znajduje się sławny Taj Mahal…

Blue lassi shop

Na doświadczenie Varanasi zawsze zabraknie czasu. Planowaliśmy zostać tam 4 dni, ale jestem przekonany, że i po miesiącu, codziennie można przeżyć w tym miasteczku coś ciekawego.

Indy polecił nam spróbować specjalnego, jogurtowego napoju- lassi. Robi się go mieszając jogurt z wodą, dodając przypraw i/lub owoców.

Blue Lassi Shop (?Best lassi In Varanasi!?) miało w swojej ofercie Banana Lassi, Mango Lassi, Plain Lassi oraz Bang (Bhang) Lassi. Naszą uwagę przyciągnęła ta ostatnia odmiana. Zapytałem sprzedawcy- cóż to jest to Bang Lasii? ?No wiesz, to takie lassi, po którym dostajesz bang!?. Długo się nie namyślając, zamówiłem sobie jedno- w niewielkiej, ceramicznej miseczce otrzymałem chłodny, gęsty, mleczny napój. Bardzo smaczny, słodki i zabarwiony na zielono. Okazało się że do tej odmiany dodaje się mokrą kuleczkę- zawierającą marihuanę. ?Teraz, gdy już to wypiłeś, odczekaj godzinę. Po tym czasie będziesz chwalił Shivę w niebogłosy?. Dobrze się składało- trafiliśmy na coroczne, huczne obchody zaślubin Shivy z małżonką, w związku z czym pół miasta chodziło ?na bani?. Po godzinie zrobiło się ciekawie, choć- na szczęście- na tyle panowałem nad sytuacją, by pamiętać, że muszę również opiekować się żoną.

Ponad Burning Ghat- drewno do kremacji

Gdy bang nieco zelżał, przeszliśmy się nad Ganges, przyglądać się ceremonii palenia ciał. To tutaj, w jednym z Ghats (Burning Ghat), codziennie dochodzi do ok. 200 kremacji. Do palenia ciał służy 5 różnych rodzajów drewna, które palą się w różnej temperaturze. Ciało zmarłej osoby przygotowuje się na bambusowych noszach, które owijane są kolorowym materiałem, jednak zarówno tworząc bambusowe nosze, jak i szaty dla zmarłej osoby, nie robi się żadnych węzłów ani zapętleń nici- by nie utrudniać uwolnienia się duszy po śmierci. Śmierć w hinduizmie nie jest tragedią- oznacza naturalne uwolnienie się duszy od ciała, by dać jej czas na wcielenie się w kolejne ?ciało?. Jeśli osoba za życia wykonała dobrą robotę- czyli taką, jaką należy robić, należąc do określonej kasty- może liczyć na inkarnację na wyższym poziomie.

Za każdym razem, gdy Jiva (czyli ta ?część? która podlega reinkarnacji) wciela się w kolejne ciało, ma szansę zebrać kolejne doświadczenia, by ostatecznie wyzwolić się od iluzji, jaką jest cały świat i uwolnić się z cyklu kolejnych wcieleń (osiągnąć mokshę).

Ceremonie palenia zwłok odbywają się w milczeniu. Najstarszy mężczyzna w rodzinie, lub syn zmarłej osoby, ma obowiązek przeprowadzić ceremonię. Po spaleniu ciała, symboliczną garść prochów, wraz z częściami które nie uległy spaleniu (klatce piersiowej i miednicy) wrzuca się do Gangesu. Osoba przeprowadzająca ceremonię odbywa rytualną kąpiel w rzece.

Bardzo, bardzo to odmienne doświadczenie od naszych pogrzebów. Widok palonych ciał, dziwny zapach w powietrzu, grupki mężczyzn odprawiających modły lub w milczeniu przyglądających się ceremoniom. Ciała biedniejszych ludzi, które- ze względu na niewystarczającą ilość drewna- nie dopalają się do końca. Święta Rzeka, w której Europejczyk dostrzeże masę zanieczyszczeń i zarazków, będąca zwieńczeniem fizycznego życia każdego z wyznawców hinduizmu. Ceremonie kremacyjne, ghaty i nabrzeże Gangesu w Varanasi, w najbardziej skondensowany sposób opowiadają historię o tym, jak bardzo odmienny świat można spotkać w Indiach. W Varanasi po raz pierwszy z taką siłą zdałem sobie sprawę, że moje spojrzenie na świat jest tutaj nieadekwatne, że wszystko opiera się na zupełnie innych zasadach. Że jesteśmy zupełnymi lamerami. Oj, nabrałem wtedy jeszcze więcej pokory!

Gdy wyrwaliśmy się z tej kremacyjnej hipnozy, poszliśmy z powrotem w kierunku zatłoczonych uliczek miasteczka- a tam odbywały się parady i ceremonie uświetniające rocznicę wesela Shivy. Mnóstwo ludzi na ulicach, kakofonia dźwięków, duchowni w uniesieniu smarujący czoła wiernym (i nam też) pomarańczową farbą. Zapachy jedzenia- czasem rozdawanego za darmo, byle wszyscy radowali się wspólnie! Po raz kolejny wciągnięto nas w weselne tańce, nagle zza rogu pojawił się wielki, 5metrowy słoń, wokół biegały dzieci, gdzieś obok stały 3 krowy?

Spacerując po Varanasi, uczestnicząc w mniej lub bardziej zrozumiałych dla nas ceremoniach (m.in. tzw Aarti, czyli codzienny ceremoniał ofiarowania ognia bóstwom), przyglądając się ekipom wspólnie śpiewającym pieśni- tak spędziliśmy nasze 4 dni w tym miasteczku.

Nie miała większego znaczenia kolejna Zemsta Hindusa, ani deszcz (właściwie niespotykany do tej pory w lutym). Złapaliśmy fajny flow, rozkminiając o co tu tak naprawdę chodzi? Nie doszedłem do żadnych rewolucyjnych wniosków. Wiem jednak jedno- kiedy po raz kolejny przyjedziemy do Indii, na pewno chciałbym znów przyjechać do Varanasi. To niebywałe miejsce.

W Walentynki, późnym wieczorem, udaliśmy się na dworzec- za 80RS pojechaliśmy moto-rikszą (czyli tzw. Tuk-tuk?iem). Pociąg dojechał do miejscowości Satna, do Khajuraho jedzie dalej tylko taxi.

I jeszcze bonus: pełny ceremoniał przygotowywania Bhang Lassi

]]> http://indie.konkel.eu/?feed=rss2&p=286 0 http://indie.konkel.eu/?p=254 http://indie.konkel.eu/?p=254#comments Tue, 21 Dec 2010 14:44:35 +0000 admin http://indie.konkel.eu/?p=254

Varanasi, nasz mały przewodnik

Wieczorem wpakowaliśmy się do pociągu, jadącego z Delhi do Varanasi- świętego miasta hindusów. Sporo naczytałem się o tym mieście, jednak prawdziwą energię tego miejsca dopiero mieliśmy poznać.

W pociągu zapodaliśmy gadkę z jadącym na łóżku obok Anglikiem- Indy?m, który od 5 lat podróżuje sobie po świecie. Indy to ziomek pozbawiony jakiegokolwiek ciśnienia na robienie kariery, posiadanie rzeczy i przywiązania do jednego miejsca. Spędziliśmy bardzo ciekawe kilka godzin, dyskutując o sensie podróżowania i tym, jak Indy?ego odbierają jego znajomi, którzy urządzili sobie życie w bardziej mainstreamowym stylu. Prowadzi fajnego bloga- Pictures and Words.

Ganga river!

Gdy wysiedliśmy w Varanasi, Indy zaprezentował nam jedną z technik rozmowy z lokalsami- ?nigdy nie mów im prawdy?. Jeszcze gdy byliśmy na peronie, podszedł do nas taksówkarz, oferując podwiezienie do wybranego przez nas hotelu. Indy na to: ?przyjechaliśmy tu tylko na chwilę, pospacerujemy po peronie i wracamy do Delhi?. Taksówkarz, nieco zdezorientowany, spojrzał na pociąg którym 12 godzin jechaliśmy ze stolicy i? poszedł sobie. Taktyka skuteczna!

Partyjka krykieta nad brzegiem Gangesu

Poszliśmy więc na postój NAPRAWDĘ znaleźć taksówkę. Ponegocjowaliśmy z jednym z cwaniaków i za 150RS ruszaliśmy w stronę centrum Varanasi. Okazało się, że kierowca będzie inną osobą niż ta, która z nami ustalała cenę. Miał parę problemów z odpaleniem Ambasadora, w którym siedzieliśmy, ale w końcu się udało.

Varanasi od pierwszych minut sprawia ciekawe wrażenie. Jest dziwnie, inaczej, bardziej pomieszanie i nieprzewidywalnie niż w miastach, w których byliśmy wcześniej. Jest spokojnie, choć wyczuwalna jest atmosfera lekkiego napięcia, oczekiwania. Jest brudno- jak w większości miejsc w Indiach- ale ludzie tworzą niesamowitą, odświętną atmosferę. Niektóre grupy ludzi sprawiają wrażenie zamkniętych- wykonujących religijne obrzędy, modlących się, śpiewających. Ale gdy podchodzisz- zapraszają do siebie, zachęcają do wspólnego tańca, do śpiewu. Jest ciasno, uliczki są wąskie, ale niedaleko jest brzeg najświętszej z rzek- Gangi. Miasto zbudowane jest tylko po jednej ze stron Gangesu. Po drugiej- szerokie łąki, pastwiska, przestrzeń. Ulice tętnią życiem, o każdej porze dnia i nocy jest na nich mnóstwo ludzi. Jednocześnie, marzeniem każdego hindusa jest umrzeć w Varanasi. Świętym obowiązkiem rodziny jest spalenie ciała i wrzucenie prochów do rzeki- Matki.

I filmik dla wszystkich, którzy chcą poczuć klimat nabrzeża Gangesu w Varanasi i ghatów- miejsca kremacji

]]> http://indie.konkel.eu/?feed=rss2&p=254 0